Bij RTR bestaat de personeelsvereniging al jaren, maar sinds 1 februari zit er een nieuw gezicht in het bestuur. Bart kreeg er meteen een mooie klus bij: het jaarlijkse personeelsfeest organiseren. “Moet het georganiseerd worden? Ja, we gaan het doen”. Geen moment twijfel dus, wel een duidelijke wens vooraf. Het moest actief zijn. Teambuilding. Iets waar zowel de jongste als de oudste collega zich in kon vinden.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Iedereen heeft weleens meegemaakt dat een personeelsuitje voor de ene helft van het bedrijf een topdag is en voor de andere helft een verplicht nummer. Bart wilde dat risico niet lopen.
Cooking Adenture
Bart is geboren en getogen in Reusel en kent de streek als zijn broekzak. Hij dacht meteen aan de Biestheuvel en vroeg daar naar de mogelijkheden. Hij kende ook Cooking Adventure, het concept van Hedy Rolberg.
“Laten we dat gaan doen”, was na overleg de conclusie. Achteraf bleek de uitkomst zelfs boven verwachting van de rest van de club.
Vijfendertig man, tien houten emmers
Op de dag zelf schitterde het weer: 21 graden, een strak blauwe lucht, niet te heet om de hele middag buiten te staan. Met 35 collega’s verzamelde de groep zich bij Hedy, die het volgens Bart “hartstikke mooi weet neer te zetten” wat de accommodatie en de organisatie betreft.
Iedereen werd in kleine groepjes verdeeld, en dat gebeurde met opzet. Geen groepjes met alleen collega’s die toch al de hele dag naast elkaar zitten, geen mannen bij de mannen en vrouwen bij de vrouwen. Gewoon: door elkaar husselen en kijken wat er gebeurt.
Elk groepje kreeg letterlijk een houten emmer aangereikt met daarin alle ingrediënten voor één gerecht, plus het bijbehorende recept. Tien, elf gerechten in totaal, allemaal tegelijk in de maak. Chili con carne, brood dat vers gebakken werd, zelfgemaakte kruidenboter, alles boven open vuur, in sudderpannen, op de ouderwetse manier. “Je krijgt echt letterlijk een emmer met ingrediënten, en dan ga je maar aan de slag”, zegt Bart. Zijn eigen groepje trok de chili con carne, en die stond als eerste klaar. “De opbouw zat er hartstikke goed in.”
Net als meubels maken, maar dan met eten
Er is één zin van Bart die de hele dag eigenlijk perfect samenvat: “Het is eigenlijk net hetzelfde als wij meubels maken. Dan moesten we met z’n allen eten gaan maken.” Bij RTR draait alles om samen bouwen. Van los onderdeel, via vakmanschap en geduld, naar een eindresultaat waar je trots op mag zijn. Die dag stond er geen interieur op de tafel, maar een compleet diner, opgebouwd door mensen die normaal eerder een schroevendraaier dan een pollepel vasthouden.
En het resultaat werd gevierd zoals het hoort: gewoon samen aan tafel, genietend van wat er met eigen handen tot stand was gekomen.
Lekker natafelen
Wat Bart vooral opviel, is hoe het feest nazinderde. “Mijn ervaring uit het verleden is dat het na een personeelsfeest meestal gaat over wie dronken was en wie wat gedaan heeft”, vertelt hij. Dit keer niet. Niemand dronken, en toch was het gesprek van de kantine — dagen later nog. Alleen ging het nu over de gerechten. Wat had jij gemaakt? Hoe deed je dat kruidenbrood ook alweer?
De vraag kwam zo vaak terug dat Bart contact opnam met Hedy om de recepten op te vragen. Die stuurde ze per mail door, en Bart verspreidde ze onder de collega’s die thuis nog een keer aan de slag wilden. Een klein gebaar, maar wel een teken van hoe goed de dag gevallen was.
Een extra laagje
Voor Bart persoonlijk had de dag nog een extra laagje. Hedy kende hij namelijk al van heel lang geleden. “Vroeger in de Kempen had je Radio Roslo”, vertelt hij, Daar was Bart jarenlang dj, en Hedy presenteerde er een kinderprogramma. Ze zaten elkaar destijds regelmatig bij elkaar in de studio. “Dat was een leuk weerzien”, zegt Bart er over.
Van werkvloer tot keukentafel
Ook mooi om te horen: de partners waren erbij. Namen die je normaal alleen tijdens de pauze voorbij hoort komen, kregen nu ineens een gezicht. En andersom hoorden partners eindelijk met wie hun man of vrouw dagelijks samenwerkt.
Op de werkvloer zelf gebeurde iets vergelijkbaars. Bart merkt op dat er sowieso al goed onderling contact is tussen de collega’s van engineering en de werkplaatsen, maar dat je bij een gewoon feest toch vaak ziet dat mensen elkaars “veilige haven” opzoeken: partners bij elkaar, dezelfde afdeling bij elkaar. Nu werd iedereen gewoon door elkaar gegooid, van jong tot oud, inclusief de directeur die gewoon tussen de groepjes meedraaide. “Dat vind ik wel positief”, besluit Bart.
Er waren helaas ook collega’s die er, om wat voor reden dan ook, niet bij konden zijn. Maar precies dat leverde iets moois op: de gesprekken erna, in de kantine, zorgden ervoor dat sommigen nu al aangeven dat ze de volgende keer graag meegaan. En dat is, zoals Bart het zelf verwoordt, eigenlijk precies het doel van de personeelsvereniging.
Op naar volgend jaar
Het bestuur is nu al weer aan het kijken naar de volgende editie. De lat ligt hoog, geeft Bart toe, en dat is meteen de uitdaging voor volgend jaar: iets vinden waar iedereen weer met datzelfde goede gevoel aan terugdenkt. Alle Ogen en oren staan alweer open en we kijken nu al uit naar de volgende editie.

















